Prawo pracy w Norwegii

Opublikowane przez | 21 listopada 2012 | Poradnik

Ustawodawstwo norweskie skupione jest na ochronie pracownika i zabezpieczeniu go przed doznaniem uszczerbku na zdrowiu lub zapadnięciem na chorobę zawodową. Takie same regulacje odnoszą się zarówno dla pracowników – Norwegów jak i do pracowników niebędących obywatelami tego kraju.

Norweski Kodeks Pracy (Arbeidsmiljøloven) to najważniejsza ustawa, która podkreśla konieczność zachowania bezpieczeństwa w miejscu pracy i konieczność ochrony zdrowia oraz określa prawa i obowiązki pracownika i pracodawcy. Reguluje także ich stosunki zawodowe.

Pracodawca zobowiązany jest do zapewniania, że przestrzega przepisów ustaw. Pracobiorcy z kolei zobowiązani są do współpracy. Obydwie strony muszą dbać o to, aby osiągnięty został odpowiedni poziom bezpieczeństwa, by w miejscu gdzie świadczona jest praca w Norwegii chronione było zarówno zdrowie jak i środowisko.

Na pracodawcy (też głównym budowniczym lub podmiocie najmującym do pracy) ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek zapewniania możliwości korzystania z uprawnień związanych z przepisami prawa dla wszystkich swoich pracowników, niezależnie od tego, czy są zatrudnieni tymczasowo, wynajęci czy zatrudnieni na stałe.

Pracownik ma prawo do:

  • świadczenia pracy w miejscu, w którym dokładnie określono źródła zagrożeń mogących wpływać na bezpieczeństwo i zdrowie i w którym wdrożone zostały sposoby kontrolowania i niwelowania czynników zagrażających;

  • przerwania wykonywanych czynności i opuszczenia stanowiska pracy w sytuacji, jeśli oceni, że kontynuowanie pracy zagraża bezpieczeństwu i zdrowiu;

  • kontaktu z rzecznikiem ds. BHP (verneombudet) w sprawie warunków na terenie zakładu pracy, w którym pracuje;

  • informowania pracodawcy, jeśli jakieś warunki pracy wydają się niewystarczająco bezpieczne;

  • kontaktu z Norweską Inspekcją Pracy (Arbeidstilsynet) lub Norweską Inspekcją Naftową (Petroleumstilsynet) w przypadku stwierdzenia, że pracodawca lekceważy obowiązek monitorowania i ulepszania warunków pracy;

  • wstąpienia w szeregi związku zawodowego oraz zostania rzecznikiem ds. BHP (verneombudet).

Do obowiązków pracownika należy:

  • troska o swoje bezpieczeństwo i zdrowie oraz informowanie pracodawcy w razie dostrzeżenia błędów i braków, których konsekwencje mogłyby spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia;

  • współpraca w zakresie BHP (HMS – helse, miljø og sikkerhet) z innymi osobami oraz nie niszczenie i nie używanie w nieprawidłowy sposób pomocniczego sprzętu przeznaczonego do dyspozycji pracowników mającego na celu zapewnienie im wygody i bezpieczeństwa.

Pracodawca jest zobowiązany do informowania swoich pracowników o:

  • możliwych źródłach zagrożeń, które mogą wpływać na zdrowie lub narażać pracownika na obrażenia, a które wiążą się z aktualnymi lub planowanymi miejscami pracy;

  • aktualnych warunkach, w których odbywa się praca w Norwegii lub zmian w ich obrębie, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo i zdrowie pracownika.

  • sposobie bezpiecznego wykonywania danej pracy;

  • usprawnieniach mających na celu chronienie zdrowia pracowników i zapobieganie powstawaniu obrażeń;

  • sposobie otrzymania pierwszej pomocy w przypadku wystąpienia wypadku;

  • sposobie postępowania w awaryjnej sytuacji.

Do obowiązków pracodawcy należy zadbanie o:

  • sporządzoną na piśmie umowę o pracę;

  • przeprowadzenie szkolenia i udzielenie instrukcji mających na celu bezpieczne wykonywanie czynności przez pracownika;

  • dostarczenie pracownikowi osobistego wyposażenia ochronnego, w którego skład wchodzą: odzież ochronna, obuwie ochronne, kask, okulary i inne przedmioty konieczne do zachowania zdrowia, którymi może być na przykład: maska przeciwpyłowa lub przedmioty służące do ochrony słuchu;

  • skierowanie na badanie lekarskie w przypadku podejrzenia, że praca w Norwegii może wiązać się z powstawaniem uszczerbku na zdrowiu;

  • ubezpieczenie pracownika od wypadku podczas pracy;

  • stosowne warunki bytowe (gdy to pracodawca zapewnia pracownikowi mieszkanie);

  • Instrukcję na piśmie, jeśli praca stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia.

Instytucją nadzorującą przestrzeganie przepisów prawa pracy w firmach jest Norweska Inspekcja Pracy (Arbeidstilsynet). Jednak nadzór nad firmami działającymi na norweskim szelfie kontynentalnym jak również nad dużymi obiektami należącymi do firm naftowych pełni Norweska Inspekcja Naftowa (Petroleumstilsynet). Tak więc w przypadku pracy w przemyśle naftowym jest to instytucja właściwa, do której można zwracać się ze sprawami dotyczącymi kwestii bezpieczeństwa i higieny pracy.

W przypadku pracy w Norwegii na budowie (oraz na obiektach naftowych na lądzie) pracobiorcom gwarantowana jest płaca minimalna. Dotyczy to także pracowników wykonujących prace instalacyjne, konserwacyjne i naprawcze urządzeń elektrycznych i urządzeń zautomatyzowanych, pracowników zatrudnionych w przemyśle stoczniowym i w przemyśle odpowiedzialnym za wytwarzanie urządzeń na potrzeby przemysłu naftowego. Prawo do płacy minimalnej przysługuje także pracownikom świadczącym pracę na niektórych obiektach naftowych zlokalizowanych na lądzie.

Informacje dotyczącego tego, jak powinien wyglądać wzór umowy o pracę oraz o istotnych z punktu widzenia pracownika postanowieniach Ustawy o środowisku pracy można otrzymać w Norweskiej Inspekcji Pracy (Arbeidstilsynet). Są one dostępne w językach: polskim, angielskim, estońskim, łotewskim, litewskim i rosyjskim.

2116 liczba wyświetleń, 10 dzisiaj

Tagi: , , , , , , , , ,

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Odpowiedz na pytanie zabezpieczające:

Lód jest gorący czy zimny?